Met een opgeruimd hoofd een latte drinken

Honderd jaar geleden voorspelde econoom John Maynard Keynes dat zijn kleinkinderen waarschijnlijk nog maar 15 uur per week zouden hoeven te werken. Technologische vooruitgang zou hiervoor de oorzaak moeten zijn. Machines en robots zouden een deel van het werk overnemen, en dan kunnen mensen de rest van de tijd luieren.

Domme gast.

In 2026 werken we nog steeds 40 uur per week, maar hebben we ook bedacht dat zowel vader als moeder 40 uur kan werken, waardoor huizenprijzen precies zo hoog zijn dat alleen tweeverdieners het kunnen betalen, waarna ze zich realiseren dat het daarna nog onmogelijk is om kinderen op een normale manier groot te brengen. Gooi er nog allerlei moderne kwalen overheen en je hebt de werkelijke situatie, die de utopie van Keynes overschaduwt.

Toch had ik vandaag niks te doen. En dat is opmerkelijk want ik heb altijd wat te doen. Deels kan ik de schuld geven aan m’n aandoeningen, maar het zou oneerlijk zijn om niet ook externe factoren de schuld te geven. M’n inbox stroomt altijd vol namelijk, er is altijd was, er is altijd een internetverbinding om iets op te zoeken of te maken (of allebei) en ik kan ook nog wel even een keer een blogpost typen.

Maar ik had dus niks te doen. De afgelopen dagen (maar ook weken en maanden) had ik namelijk al zo’n beetje alle todolijstjes afgewerkt. Ik denk echt dat ik, met hulp van Claude Code, honderd keer zo snel kan werken als voorheen.

Ik heb Yelmair helemaal vernieuwd en voor een nog groter deel geautomatiseerd, een trainingsapp gemaakt die gewoon goed werkt en precies doet wat ik wil, al m’n boeken gedigitaliseerd en online gezet voor iedereen die ze ooit heeft gekocht of ze nog wil kopen (en ik kan er online aan schrijven) en verder heb ik (nog niet publiek, misschien moet ik dat maar op m’n todolijst zetten): een scraper gebouwd die, alleen op basis van een url, een volledige GEO/SEO-analyse doet (heb ’t nodig voor m’n werk), een app waarmee ik tripjes kan puzzelen en een vakantiechecklistapp gemaakt.

En dus was alles klaar en had ik dus niks te doen.

Maandag is de dag waarop ik ‘voor mezelf werk’. In de praktijk houdt dat in dat ik computeren afwissel met klusjes in huis, maar er stond vandaag zo weinig op. Gewoon 20 dingen, waarvan de meeste een paar minuutjes duurden.

Ja ok, ik kon wel even een wasje draaien, het huis stofzuigen, m’n mailbox legen, en wat updates aan Yelmair doen, maar daar was ik wel al om 10:00 uur mee klaar.

Dat was raar.

Wat nu? Had Keynes opeens gelijk gekregen? Kon ik eindelijk met een opgeruimd hoofd een latte drinken?

Het antwoord was vandaag ‘ja’, en de koffiemachine hier in huis maakte een perfect kopje, maar met die overige tijd kon ik eigenlijk ook wel even naar de Uniqlo fietsen om een nieuwe vliegtuigbroek te kopen en zo mezelf bezighouden.

Onderweg ernaartoe zag ik de vele duizenden mensen die gewoon op een maandagmiddag door het centrum van Amsterdam kunnen banjeren. Met hun toeristenkoppen. Die hadden waarschijnlijk ook allemaal hun todolijstjes al klaar. Op maandag.

Intussen had Claude natuurlijk weer, zoals het iedere dag doet, wat updates gedaan en kan ik mezelf weer uit de illusie werken dat deze dag de nieuwe norm zou zijn, maar het was toch leuk om een keertje mee te maken.